Προσδοκία (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου)

[Από την ενότητα Αισθηματική ηλικία (1946-1949)]

Προσδοκία

Ήρθα

Σε είδα
τον καρπό του δεξιού σου χεριού σφυγμομέτρησα
τον καρπό της δικής μου οδύνης

Τα μάτια σου σταλάζανε στα μάτια μου
η φωνή σου έφθινε τόσο σιγά
το ρυθμό της καρδιάς μου

Με κούρασε η μακριά αναμονή
πόσα αστέρια δεν ξεχάστηκαν στη μνήμη μου
πόση προσδοκία χαμένη

Το σώμα σου είναι πολύ υπαρκτό
τα ναρκωμένα μαλλιά και τα χέρια κρυστάλλωσαν
φωνές και λυγμοί

Αντικριστήκαμε

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμεραΝίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

10 responses to “Προσδοκία (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου)

  1. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Άλλο ένα θαυμάσιο ποίημα!
    Ποιο στίχο ή πιο δίστιχο να ξεχωρίσεις;
    Εκεί που λες «αυτό» ακολουθεί το άλλο κι έπειτα το επόμενο…
    Κρατώ στην ψυχή μου τον πρώτο και τον τελευταίο στίχο: «Ήρθα… Αντικριστήκαμε»

    • Και πολύ καλά κάνεις και κρατάς τον πρώτο και τον τελευταίο στίχο, Γιόλα.

      Όσο για το ποίημα αυτό, ναι, έχεις δίκιο. Είναι ένα θαυμάσιο ποίημα από τα πρώτα ενός από τους καλύτερους ποιητές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Μόλις 23 χρονών είναι ο Ασλάνογλου όταν δημοσιεύεται αυτή η συλλογή, αλλά ήδη δείχνει την κλάση του. Πάντα λιγόλογος και μετρημένος, χωρίς ούτε μια λέξη περιττή, πάντα συναισθηματικός και γλυκός, αλλά ποτέ γλυκερός, πάντα ολιγογράφος και μεστός τόσο σε κάθε του γραπτό όσο και στο σύνολο του έργου του. Ένας πραγματικά καλός ποιητής μας.

  2. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Και μόνον η γνώση, Βίκυ μου, ότι ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι, και μάλιστα νέοι, τέτοιου Αναστήματος -και πνεύματος και ψυχής- μας κάνει περήφανους και «πλούσιους»…

  3. Ασφαλώς, Γιόλα μου. Όπως λέω πολύ τακτικά, μια μικρούλα γειτονιά του κόσμου είν’ η Ελλάδα κι όλοι οι Έλληνες κοντογείτονες είμαστε. Αν δεν καμαρώνεις τον προκομένο γείτονά σου, καλύτερα να πάρεις πέτρα βαριά και να φουντάρεις στον Θερμαϊκό, στον Σαρωνικό ή όπου αλλού σε βολεύει.🙂

  4. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Μπράβο, Βίκυ!
    «Μια μικρούλα γειτονιά του κόσμου είν’ η Ελλάδα…»! Και θα συμπλήρωνα πως αυτή η μικρή γειτονιά είναι, τελικά, το πιο ακριβό «κτήμα» του κόσμου όλου… («κτήμα ες αιεί» όπως έγραφε κάποτε ο Θουκυδίδης).
    Η ποίηση του Αλέξη ήταν η καλύτερη συντροφιά μου αυτό το απόγευμα…
    Μακάρι, Βίκυ μου, όλοι οι άνθρωποι να είχαν τη «λεβεντιά» να χαίρονται για τη χαρά του άλλου, και να καμαρώνουν. Αλλά, δυστυχώς, μάλλον ισχύει το: «το μεν συλλυπείσθαι τοις ανθρώποις, το δε συγχαίρειν τοις αγγέλοις».

  5. Οι άνθρωποι, Γιόλα μου, γεννιόμαστε πληρώντας τις προϋποθέσεις να γίνουμε λεβέντες. Ας πούμε ότι η λεβεντιά είναι σύμφυτη της ανθρώπινης φύσης. Κάπου στον δρόμο τη χάνουμε. Ίσως δεν προσέχουμε και μας πέφτει λίγη λίγη στις χαραμάδες του δρόμου ή της ζωής.

  6. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Συμφωνώ απόλυτα, Βίκυ μου.
    Πρέπει, όμως, αυτές τις «χαραμάδες του δρόμου ή της ζωής» να τις κλείσουμε κάποτε…
    Τότε, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο «βήμα»…
    Υ.Γ. Τόσο καιρό τώρα, που μελετώ τα κείμενά σου, έχω διαπιστώσει πως και ο πεζός σου λόγος αναδύει άρωμα ποίησης…
    Ας είσαι καλά, Βίκυ μου!

  7. Για να κάνω τον πεζό μου λόγο ακόμα πεζότερο, τι θα ‘λεγες κάθε γιορτή και σχόλη να κάνουμε δώρο σε γνωστούς και συγγενείς καμιά σακούλα στόκο; Μπας και κλείσουν οι χαραμάδες.🙂

  8. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Ωραία ιδέα! Πες ότι τους τον κάνουμε δώρο.
    Το θέμα είναι ότι θα τον πετάξουν αμέσως στα σκουπίδια, εάν όχι στα «μούτρα» μας… Άσε και τα σχόλια που θα ακολουθήσουν…: «Ούτε ένα δώρο της προκοπής είναι ικανές να κάνουν…».

  9. Δεν έχεις άδικο. Κάτι σε μπετόν ίσως; Να τους χτίσουμε να τελειώνουμε; Ή λες να μας προκύψουν περίεργα πράγματα σαν της Άρτας το γιοφύρι; Γιατί μερικοί είναι καταπώς έλεγε ο μακαρίτης ο Τσιφόρος «άμα δεν του δείξεις την πόρτα, κάνει μπραφ και βγαίνει απ’ το ντουβάρι».🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Τίτλος ιστολογίου

α. Θεσσαλονίκη: τα ανατολικά βυζαντινά τείχη [φωτογρ. Γιώργος και Γιάννης Ζαρζώνης, Εκδόσεις Ζαρζώνη]
β. Απέλιπεν Θεός πρίγκηπα Αλέξιον: η φράση αποτελεί τίτλο δοκιμίου του Θέμη Λιβεριάδη στο βιβλίο του Προχωρώντας στο διάδρομο, εκδόσεις Αρμός (2002) [πηγή: Translatum]

Αρχείο

Kατηγορίες

Σημείωσε τη διεύθυνσή σου για να γίνεις μόνιμος αναγνώστης του ιστολογίου και να ενημερώνεσαι μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για κάθε νέα δημοσίευση.

Μαζί με 1.066 ακόμα followers

Στατιστικά

  • 12,095 hits

Πνευματικά δικαιώματα

Creative Commons License
Poetry of Thessaloniki: Anthology by Vicky Papaprodromou is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at www.translatum.gr.

Αρέσει σε %d bloggers: