Τελευταίος σταθμός (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου)

[Από την ενότητα Δύσκολος θάνατος (1950-1953)]

Τελευταίος σταθμός

Αυτό το βράδυ στάθηκε το πιο γλυφό. Το ήπια
σταλαματιά σταλαματιά καθώς σκεφτόμουνα
πως ό,τι δόθηκε δεν παίζει με τ’ αποσιωπητικά
δε μιλά τη γλώσσα της επιστροφής θα ξανάρθω με τα πρωτοβρόχια

Αυτό το βράδυ έφυγε ακόμα ένας. Χάθηκε
εκεί που σβήνεις ένα ένα τα φώτα σου στον ουρανό
και τίποτα δεν είναι πια να ξαναρχίσει

Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

2 responses to “Τελευταίος σταθμός (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου)

  1. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου

    Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σε επαφή με την ποίηση του Νίκου – Αλέξη Ασλάνογλου, μια ποίηση που θαυμάζω και αγαπώ. Το συγκεκριμένο ποίημα το διάβασα για πρώτη φορά. Και όχι μόνον μια φορά. Μελέτησα τον κάθε στίχο, λέξη προς λέξη. Και ομολογώ πως μου άρεσε υπερβολικά… Όσο και με κατέθλιψε… Και βέβαια σκέπτομαι πως αυτό σημαίνει «αληθινή» και «ποιοτική» ποίηση, το να μπορεί δηλαδή η ποίηση αυτή να ασκεί, με εκπληκτική δύναμη, επίδραση επάνω σου, και στην σκέψη και στην ψυχή σου…
    Βίκυ μου, ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ για κάθε τι που μας προσφέρεις…

  2. Κι εμένα με κατέθλιψε, Γιόλα μου.

    Η αλήθεια είναι ότι δεν μ’ ενθουσίασε ιδιαίτερα αυτό το γραπτό, όχι τόσο λόγω της θλίψης που αποπνέει, αλλά γιατί πιστεύω ότι έχει ορισμένες ασάφειες συντακτικά και νοηματικά. Βέβαια, είναι ένα από τα πρώτα δημοσιευμένα ποιήματα του Ασλάνογλου και αυτό εξηγεί τα ενδεχόμενα αδύνατα σημεία του.

    Ασφαλώς δεν υπαινίσσομαι κάτι για το μέγεθος του ποιητή που είναι αδιαμφισβήτητο. Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω τις αδυναμίες του γραπτού για να μην αποθαρρυνθούν οι νεότεροι αναγνώστες του Ασλάνογλου και γιατί το ποίημα είναι το ομότιτλο της πρώτης του συλλογής και θα το ήθελα λίγο καλύτερο. Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ ομότιτλα των συλλογών ποιήματα που ελαφρώς υστερούν και δεν με πειράζει τόσο πλέον.

    Πήγαινε τώρα στην άλλη γειτονιά γιατί σε περιμένει ένας Λόρκα (διά χειρός Γκάτσου).🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Τίτλος ιστολογίου

α. Θεσσαλονίκη: τα ανατολικά βυζαντινά τείχη [φωτογρ. Γιώργος και Γιάννης Ζαρζώνης, Εκδόσεις Ζαρζώνη]
β. Απέλιπεν Θεός πρίγκηπα Αλέξιον: η φράση αποτελεί τίτλο δοκιμίου του Θέμη Λιβεριάδη στο βιβλίο του Προχωρώντας στο διάδρομο, εκδόσεις Αρμός (2002) [πηγή: Translatum]

Αρχείο

Kατηγορίες

Σημείωσε τη διεύθυνσή σου για να γίνεις μόνιμος αναγνώστης του ιστολογίου και να ενημερώνεσαι μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για κάθε νέα δημοσίευση.

Μαζί με 1.066 ακόμα followers

Στατιστικά

  • 12,095 hits

Πνευματικά δικαιώματα

Creative Commons License
Poetry of Thessaloniki: Anthology by Vicky Papaprodromou is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at www.translatum.gr.

Αρέσει σε %d bloggers: